ನಿವೃತ್ತ ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ಲೇಖನ: ಭಾರತದ ‘ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್’: ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ವಿಜಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ವರ್ಷ

ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ, 2025ರ ಮೇ 07ರಂದು, ಭಾರತವು ‘ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್’ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಆ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಘೋಷಿತ ನೀತಿಯನ್ನು ದೃಢವಾದ ಮಿಲಿಟರಿ ಕ್ರಮವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿತು. ದಶಕಗಳಿಂದ ಭಾರತದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಮೌಖಿಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುವ ಬದಲು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ತಿರುಗೇಟು ನೀಡುವ ಭಾರತದ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಪರೋಕ್ಷ ಯುದ್ಧದ ದಾಳಗಳಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಎದುರಿಸುವಲ್ಲಿ, ‘ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್’ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಮೈಲಿಗಲ್ಲಾಗಿದೆ.

ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಹಿಂದಿದ್ದ ರಾಜಕೀಯ ಉದ್ದೇಶವು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮತ್ತು ಅಚಲವಾಗಿತ್ತು. 2025ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 22ರಂದು ಪಹಲ್ಗಾಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪ್ರೇರಿತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ನಡೆಸಿದ ಭೀಕರ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ 26 ಅಮಾಯಕರು ಬಲಿಯಾದ ನಂತರ, ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯು ಕೇವಲ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಯೋಜಿತ, ಸಮಯೋಚಿತ ಮತ್ತು ಗುರಿ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಒಟ್ಟು 88 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ಈ ಮಿಲಿಟರಿ ಅಭಿಯಾನವು, ಸ್ಪಷ್ಟ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸುಸಂಘಟಿತ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರ’ವಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತವು ತಾನು ಅಂದುಕೊಂಡ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ನಂತರ, ತನ್ನದೇ ಆದ ಷರತ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸಿತು.

ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ: ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಈ ದಾಳಿಯ ಭೌಗೋಳಿಕ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯು ಈವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪೂರ್ವನಿದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಹೊಸ ದಾಖಲೆ ಬರೆಯಿತು. ಭಾರತದ ಗುರಿಗಳು ಕೇವಲ ನಿಯಂತ್ರಣ ರೇಖೆಯಾಚೆಗಿನ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಆಕ್ರಮಿತ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪಂಜಾಬ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಹೃದಯಭಾಗದವರೆಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ್ದವು. ಇದು ಕೇವಲ ಮಿಲಿಟರಿ ದಾಳಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪರಮಾಣು ಮಿತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವ ಒಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯು ಮಾಹಿತಿ ಯುಗದ ಇಂದಿನ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತಿಳಿಸಿತು. ಕ್ರೂಸ್ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳು, ‘ಲೋಯಿಟರಿಂಗ್ ಮ್ಯೂನಿಷನ್ಸ್’ (ಸ್ವಯಂ-ಚಾಲಿತ ವಿಧ್ವಂಸಕ ಡ್ರೋನ್ ಗಳು), ನೆಟ್ವರ್ಕ್-ಕೇಂದ್ರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಹಂತ-ಹಂತದ ಕ್ಷಿಪಣಿ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಯುದ್ಧತಂತ್ರವು ಈಗ ‘ನಿಖರತೆ, ವೇಗ ಮತ್ತು ಸಮನ್ವಯದ ಯುದ್ಧಭೂಮಿ ಜಾಗೃತಿ’ಯತ್ತ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಕ್ರಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ದೂರಗಾಮಿ ದಾಳಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಕ್ಷಿಪ್ರ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮತ್ತು ಭೂ-ಜಲ-ಆಕಾಶ ಮಾರ್ಗಗಳ ಸಮನ್ವಯದ ಈ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಲಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು.

2025ರ ಮೇ 7ರಂದು ಆರಂಭವಾದ ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯು, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿರುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ಧ ನಡೆದ ತೀವ್ರಗತಿಯ ಮತ್ತು ನಿಖರ ಅಭಿಯಾನವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಸಂಘರ್ಷವು ಮಿತಿಮೀರದಂತೆ ಎಚ್ಚರವಹಿಸಿ ಶತ್ರುವಿಗೆ ಗರಿಷ್ಠ ಹಾನಿ ಉಂಟುಮಾಡುವಂತೆ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾದ ಭಾರತದ ಸುಸಂಘಟಿತ ಮಿಲಿಟರಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ, ಇದು ಭಾರತದ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ‘ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ’ಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ: ಪರಮಾಣು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಹೊಂದಿರುವ ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಅಚಲ ಸಂಕಲ್ಪ ಹಾಗೂ ದೃಢ ಉದ್ದೇಶದೊಂದಿಗೆ ತಿರುಗೇಟು ನೀಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಇದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ.

ಅನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುವ ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತ ಫಲಿತಾಂಶದ ಇಂದಿನ ಸಮಕಾಲೀನ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ‘ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್’ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ದೃಢವಾದ ಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಜಾಲ ಹಾಗೂ ಅದರ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ನಷ್ಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ರಾಜಕೀಯ ಉದ್ದೇಶವು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಆ ಗುರಿ ತಲುಪಿದ ತಕ್ಷಣ ಸೈನ್ಯದ ಹಿಂತೆಗೆಯುವಿಕೆ ನಡೆಯಿತು. ಗುರಿಗಳ ಆಯ್ಕೆಯು ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪದ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿತ್ತು. ಲಷ್ಕರ್-ಎ-ತೈಬಾ, ಜೈಶ್-ಎ-ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಮತ್ತು ಹಿಜ್ಬುಲ್ ಮುಜಾಹಿದೀನ್ ನಂತಹ ಗುಂಪುಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗದಂತೆ ಕೇವಲ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಕಾರ್ಯಾಚರಣಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕುಂದಿಸುವುದರ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಮನ ಹರಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಈ ಅಭಿಯಾನವು ಭಾರತದ ಪ್ರೌಢಿಮೆ ಹೊಂದುತ್ತಿರುವ ‘ದೂರಗಾಮಿ ನಿಖರ ಯುದ್ಧತಂತ್ರ’ದ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿತು. ದೀರ್ಘ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಕ್ರೂಸ್ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳು ಮತ್ತು ನಿಖರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿತ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ರಫೇಲ್ ಯುದ್ಧ ವಿಮಾನಗಳು ಹಾಗೂ ಬ್ರಹ್ಮೋಸ್ ಕ್ಷಿಪಣಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿತಗೊಂಡ ಸುಖೋಯ್ Su-30MKI ವಿಮಾನಗಳು, ವಿಸ್ತೃತ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಾದ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ಸುಸಂಘಟಿತ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದವು. ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮಿತಿಗಳಾದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಆಕ್ರಮಿತ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಮೀರಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪಂಜಾಬ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಹೃದಯಭಾಗದವರೆಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಬದಲಾವಣೆ ಸೂಚಿಸಿತು: ಭಾರತವು ತನ್ನ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಭೌಗೋಳಿಕ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೆಸೆಯಿತು ಮತ್ತು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸುರಕ್ಷಿತ ತಾಣವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸಿತು.

ಈ ಅಭಿಯಾನದ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿದ್ದ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ರಚನೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಸಮಗ್ರ ವಾಯು ಮತ್ತು ಕ್ಷಿಪಣಿ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು, ಶತ್ರುಗಳ ಕಡೆಯಿಂದ ನಡೆದ ಡ್ರೋನ್ ಅಥವಾ ಕ್ಷಿಪಣಿ ದಾಳಿಯ ಪ್ರತಿರೋಧಗಳನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದವು. ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ದಾಳಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಸ್ಥಿತಿಸ್ಥಾಪಕತ್ವದ ಈ ಸಮ್ಮಿಲನವು, ಆಧುನಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ‘ನೆಟ್ವರ್ಕ್-ಕೇಂದ್ರಿತ ಯುದ್ಧತಂತ್ರ’ ಮತ್ತು ಹಂತ-ಹಂತದ ರಕ್ಷಣಾ ಕವಚದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿತು.

ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ‘ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್’ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೂರು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿತು: ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಗುರಿ ಆಯ್ಕೆ, ಅಳತೆಗೋಲಿನಂತಿರುವ ಬಲಪ್ರಯೋಗ ಮತ್ತು ಶತ್ರುವಿಗೆ ಕಠಿಣ ಎಚ್ಚರಿಕೆ. ರಾಜಕೀಯ ಉದ್ದೇಶ, ನಿಖರ ಮಿಲಿಟರಿ ಗುರಿಗಳು ಮತ್ತು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ರಕ್ಷಣಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವಿದ್ದರೆ, ಇಂತಹ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಕ್ರಮಗಳು ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ತಿರುಗಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿತು. ಭಾರತವು ಸಮರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ‘ಲಂಬವಾಗಿ’ (ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಯುದ್ಧ) ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಬದಲು ‘ಸಮತಲವಾಗಿ’ (ಹೊಸ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ) ವಿಸ್ತರಿಸಿತು; ಆ ಮೂಲಕ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಯೂ ಶತ್ರುವಿಗೆ ಭಾರಿ ನಷ್ಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.

ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಭೂಸೇನೆ, ವಾಯುಸೇನೆ ಮತ್ತು ನೌಕಾಸೇನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಅದ್ಭುತ ಸಮನ್ವಯ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ‘ಚೀಫ್ ಆಫ್ ಡಿಫೆನ್ಸ್ ಸ್ಟಾಫ್’ (ಸಿಡಿಎಸ್) ಹುದ್ದೆಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಂತರ ಉನ್ನತ ರಕ್ಷಣಾ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಆದ ಪ್ರಗತಿಯು, ಈ ತ್ರಿ-ಸೇವಾ ಸಂಘಟಿತ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿತು. ನೌಕಾಪಡೆಯ ರಣತಂತ್ರ, ವಾಯುಪಡೆಯ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಮತ್ತು ಭೂಸೇನೆಯ ಗುರಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ದಾಳಿಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕ್ರಮಗಳಾಗಿರದೆ, ಒಂದು ‘ಏಕೀಕೃತ ಕಾರ್ಯಾಚರಣಾ ವಿನ್ಯಾಸ’ದ ಅಂಗಗಳಾಗಿದ್ದವು.

ರಕ್ಷಣಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿನ ದೇಶೀಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅಥವಾ ‘ಆತ್ಮನಿರ್ಭರತೆ’ ಈ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸಿತು. ಸ್ವದೇಶಿ ನಿರ್ಮಿತ ಯುದ್ಧೋಪಕರಣಗಳು, ನಿಖರ ಅಸ್ತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು, ಡ್ರೋನ್ ವಿರೋಧಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸುಧಾರಿತ ಗುಪ್ತಚರ ಹಾಗೂ ಕಣ್ಗಾವಲು ಬೆಂಬಲವು, ಭಾರತವು ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯತ್ತ ಸಾಧಿಸಿರುವ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಿದವು. ಹೀಗಾಗಿ, ‘ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್’ ಕೇವಲ ಮಿಲಿಟರಿ ಸಂಕಲ್ಪದ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗಿರದೆ, ಭಾರತದ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿತು. ಇಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ರಕ್ಷಣಾ ಸನ್ನದ್ಧತೆಯು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದಂತಿದೆ.

ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ, ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ‘ನಿರೂಪಣಾ ನಿರ್ವಹಣೆ’ಯೊಂದಿಗೆ ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್ ಗೆ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಸಮರ್ಥನೆಯನ್ನು (Jus ad bellum) ನೀಡಲಾಯಿತು. ಮಿಲಿಟರಿ ಕ್ರಮ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಈ ಅದ್ಭುತ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯು, ಜಾಗತಿಕ ಒತ್ತಡಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಭಾರತದ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿತು.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ‘ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್’ನ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಅದರ ಮುಕ್ತಾಯ. ತನ್ನ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ನಂತರ, ಭಾರತವು ಒಂದು ನಿಗದಿತ ಕಾಲಮಿತಿಯೊಳಗೆ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿತು. ಆ ಮೂಲಕ ಅನೇಕ ಇಂದಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ‘ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪುವಿಕೆ’ಯನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸಿತು. ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಪ್ರಾರಂಭ, ಅನುಷ್ಠಾನ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಹಾಗೂ ನಿಖರತೆಯೇ ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ, ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂದೂರ್‌ನ ಪರಂಪರೆಯು ಕೇವಲ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಹಾನಿಯ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅದು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಹೊಸ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ನಿಖರವಾದ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆಧಾರಿತ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಿಲಿಟರಿ ಕ್ರಮವು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಭಾರಿ ನಷ್ಟ ಉಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲದು, ಅವರ ಪ್ರತಿರೋಧದ ತಂತ್ರವನ್ನು ಬದಲಿಸಬಲ್ಲದು ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಘರ್ಷವು ಮಿತಿಮೀರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಪರಮಾಣು ನೆರಳಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ‘ಸೀಮಿತ ಯುದ್ಧ’ಕ್ಕಾಗಿ ಭಾರತವು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ದೃಢತೆ, ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ನಿಖರತೆ ಮತ್ತು ಸಂಯಮದಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತು ಇವುಗಳ ಹೊಸ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ – ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ದೃಢತೆ, ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ನಿಖರತೆ ಮತ್ತು ಸಂಯಮದಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತು.

(ಲೇಖಕರು ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ರವಿ ಮುರುಗನ್, ಇವರು ಪರಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸೇವಾ ಪದಕ ಮತ್ತು ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸೇವಾ ಪದಕ ಪುರಸ್ಕೃತರು. ಜೂನ್ 2024ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾದ ಇವರು, ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಡಿಸಿಯಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯ ರಾಯಭಾರ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಅಟ್ಯಾಚೆಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ನಿಗ್ರಹ ಪಡೆಯ ಕಮಾಂಡರ್ ಆಗಿದ್ದರು. ಇವರು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ವರ್ಧನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಮಿಲಿಟರಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಮಹಾನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿಯೂ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ.)

ಲೇಖಕರು: ನಿವೃತ್ತ ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ರವಿ ಮುರುಗನ್